داستان کتاب از اين قرار است که حسني «ميره به روستاش» و «مملي» از او مي‌پرسد: «آي حسني کجا بودي؟» و:
حسني مي‌گه پديده             اونجا جاي جديده
عجب آب و هوايي               نه بوق و سر صدايي...
از هر کجاي ايران               پديده داشت يه مهمان
آشپزي داشت خوب و تميز               غذاهايي خوب و لذيذ
هر دفعه تو پديده               يه قسمتش جديده

خلاصه، «هم مملي هم جانعلي، هم مرغ زرد کاکلي، هم کدخدا هم بچه‌ها، هم بره‌ي زنگوله پا» شال و کلاه مي‌کنند و «همگي خوشحال و خندون، ميشن پديده مهمون!»

کتاب فيپا، نام نويسنده، نام تصويرگر و ناشر دارد، يعني بولتن نيست و با مجوز وزارت ارشاد، از راه رسمي و قانوني، منتشر شده است.

خوش‌حال‌ام که شرکت توسعه‌ي بين‌المللي صنعت گردش‌گري، مالک پديده، اولين شرکتي‌ست که متوجه شده در ايران کتاب به هيچ دردي نمي‌خورد جز کشاندن بچه‌ها به رستوران! اگر در آينده‌ي نزديک چشم‌تان به جمال کتاب‌هايي مثل «آليس در چلوکبابي نايب،» «سوپر استار و جوجه اردک زشت،» «شنل قرمزي در اژدهاي طلايي،» «ماجراهاي بوف با تن تن و ميلو» و «خاله سوسکه در آ. اس. پ» افتاد، خيلي تعجب نکنيد!

http://www.iranseda.ir/FullItem/?g=706934

يا فايل را مستقيمن از اين آدرس دانلود کنيد:

http://www.iranseda.ir/Download/?Attid=550319&q=3

 خواننده‌اي نقدي بر اين نتيجه‌گيري من نوشته است. (اين نقد را در اين آدرس بخوانيد.) ديگراني هم انتقادهاي مشابهي به من داشته‌‌اند. گمان مي‌کنم لازم است چند خط توضيح درباره‌ي يادداشت خودم و اتهامي که به وحيد دستگردي وارد شده بود ارائه کنم. به‌تر بگويم: پوزش بخواهم.

ما ايراني‌ها عادت داريم که در مقابل انتقاد موضع بگيريم، حتا اگر به درستي و به‌جا بودن آن واقف باشيم. من از اين رفتار متنفرم و به‌جاي آن‌که آسمان و ريسمان به هم ببافم و هزار و يک دليل منطقي و غيرمنطقي براي توجيه خودم و يادداشتي که نوشته‌ام بتراشم، ترجيح مي‌دهم بپذيرم سخني که در انتقاد از من مطرح شده کاملن درست و به حق است. به هم‌اين دليل، از همه‌ي خواننده‌هاي آن يادداشت، بابت واردکردن اتهام بدون سند به زنده‌نام وحيد دستگردي، عذرخواهي مي‌کنم.

البته پوزش من به اين معني نيست که من قصد توهين به اين شخصيت ادبي قابل ‌احترام را داشته‌ام. سويه‌ي کلي يادداشت مشخص مي‌کند که اين‌چون‌اين نيست و از قيد «ظاهرن» هم براي اين استفاده کرده‌ام که شک و ترديدم را نشان بدهم و قضاوت را به خواننده واگذار کنم. با اين حال، اين‌که ممکن است آن يادداشت تصوري غلط و غيرواقعي درباره‌ي وحيد دستگردي در ذهن بعضي از مخاطبان ايجاد کند سزا نيست.

بزرگ‌اش ندانند اهل خرد، که نام بزرگان به زشتي برد.

در طراحي اين تابلوي تبليغاتي نکته‌ي جذابي ديده مي‌شود و آن استفاده‌ي هوش‌مندانه و خلاقانه‌ي طراح است از يک آرايه‌ي ادبي به نام ايهام.

در اصطلاح بديع تعريف ايهام اين‌چون‌اين است: آوردن لفظي که دو معني دارد، اولي نزديک به ذهن و ديگري دور از ذهن، و استفاده‌ از اين لفظ به گونه‌اي که خواننده از معني نزديک به معني دور ره‌نمون شود.

عکس از پرنيان محرمي

اکنون، ديرزماني‌ست که شرق توقيف شده و کافه‌ي نشر ثالث بسته است. وزارت ارشاد هم قصد دارد نسخه‌هاي «بريم خوش‌گذروني» را جمع‌آوري و خمير کند. و چه مانده؟ جز نگاهي و آهي...

 *توضيح ۱: اين يادداشت براي انتشار در روزنامه‌ي «اعتماد» نوشته شد، اما به دلايلي به چاپ نرسيد.
*توضيح ۲: کتابلاگ، با کمال ميل، آماده‌ي شنيدن و نشر آراي انتقادي و مخالف با اين يادداشت است، چه از طرف داوران جايزه و چه از طرف ديگران.

*توضيح ۳: هر توهيني دل‌تان مي‌خواهد به من بکنيد اما خواهش مي‌کنم حيثيت و شخصيت افراد ديگر را زير سئوال نبريد. به‌خصوص احمد غلامي و مهدي يزداني‌خرم را که به گردن من بسيار حق دارند و از دوستان خوب من هستند.

*توضيح ۴: خود احمد غلامي بود که با سعه‌ي صدر به من پيش‌نهاد نوشتن اين يادداشت را داد.

شما اگر جاي من بوديد، چه مي‌کرديد؟