مصطفا جان، اميدوارم صبر گذشتن از اين اتفاق تلخ را داشته باشي. کاش مي‌شد کاري کرد...

با وجود اين، هرگز نمي‌توانم دوري طولاني‌مدت از خواندن و نوشتن را تاب بياورم. وقتي از مقابل کتاب‌فروشي مي‌گذرم، يا شب هنگام که ميان قفسه‌هاي کتاب، قفسه‌هايي که دور تا دور اتاق‌ام را در محاصره‌ي خود دارند، روي تخت دراز مي‌کشم، بي‌قرار مي‌شوم، مثل عاشقي که از معشوق جدا افتاده!

فعلن قرار نيست اوضاع به روال سابق برگردد. صادقانه بگويم: من پول درآوردن را به نوشتن ـ که نه نام دارد و نه نان ـ ترجيح مي‌دهم. محال است از ادبيات دل بکنم اما ديگر آن جوان آرمان‌گراي سابق هم نيستم. ادبيات کسب و کار من نيست، فقط يکي از چيزهايي‌ست که زنده‌گي را براي‌ام قابل تحمل مي‌کند. دوست ندارم، مثل خيلي‌هاي ديگر، دل به پول نوشتن ببندم و وابسته‌ي آن باشم. اين‌طوري نه هرگز حسرت خواهم خورد، که ديده‌ام کارکشته‌هاي ترجمه و نوشتن را که مدام در پشيماني‌اند، و نه مجبور مي‌شوم قلم‌ام را به اين ناشر و آن نهاد بفروشم.

باري، با همه‌ي آن‌چه گفتم، آن بي‌قراري که وصف‌اش رفت آزارم مي‌دهد. قصد کرده‌ام باز، هرطور شده، زماني، هرچند اندک، از دل روز بيرون بکشم و خواندن و نوشتن را از سر بگيرم، و از جمله نوشتن در کتابلاگ را.

در مدت خاموشي من و کتابلاگ، به دليل هم‌آن کم‌بود وقت، گاهي ايميلي را بي‌جواب گذاشته‌ام يا عهدي را بي‌وفا. از دوستان‌ام بابت اين اتفاقات عذرخواهي مي‌کنم.

راستي، گرچه خبر چندان تازه‌اي نيست، نشر «فرهنگ کاوش» شماره‌ي جديد «نگره،» فصل‌نامه‌ي تخصصي نقد ادبيات داستاني، را به بازار فرستاده است. در اين شماره من نقدي بر رمان «جانورها» نوشته‌ي «جويس کرول اوتس» نوشته‌ام. اگر گذارتان به کتاب‌فروشي افتاد، بد نيست «نگره» را برداريد و حداقل تورقي بکنيد. در حال حاضر، تنها نشريه‌اي‌ست که به‌طور تخصصي به نقد کتاب مي‌پردازد.